Αν η Ισπανία πέσει, πέφτει και η ευρωζώνη. Η οικονομία της αντιστοιχεί στο 11% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, ενώ όλα μαζί τα υπόλοιπα «γουρούνια» του Νότου (Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία) ίσα ίσα φθάνουν το 6%. Εκεί έχει σκαφθεί το μεγάλο χαράκωμα: αν και η Μαδρίτη συρθεί στον μηχανισμό στήριξης, θα στραγγίξει τα κονδύλια που οι Ευρωπαίοι αλλά και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχουν δεσμεύσει- θέτοντας σε κίνδυνο το ευρώ.Η Ισπανία χρειάζεται να δανειστεί από τις αγορές τουλάχιστον 9 δισ. ως το τέλος του χρόνου, 90 δισ. το 2011, και 300, ίσως ακόμη και 400 δισ. ευρώ την ερχόμενη τριετία. Μόνο το 2011 η Μαδρίτη πρέπει να αναχρηματοδοτήσει χρέος ύψους 192 δισ. ευρώ- τη στιγμή που η οικονομία της παραμένει στάσιμη και τίποτε δεν αποκλείει να ξανακυλήσει στην ύφεση μέσα στο επόμενο έτος.
Η κυβέρνησή της αισιοδοξεί ότι παρά τη νέα δέσμη μέτρων λιτότητας η χώρα θα έχει ανάπτυξη 1,3% του χρόνου, αλλά το ΔΝΤ κάνει λόγο για ανάπτυξη το πολύ 0,5% το 2011. Και οι αγορές οσμίζονται την ανάγκη: στις αρχές της εβδομάδας η ισπανική κυβέρνηση δανείστηκε 5 δισ. ευρώ με έντοκα γραμμάτια 12μηνης και 18μηνης διάρκειας, καταβάλλοντας υψηλότερα επιτόκια σε σχέση με μόλις έναν μήνα (αλλά τι μήνα!) πριν.
Το spread στα 10ετή ισπανικά ομόλογα έφθασε την Τετάρτη τις 250 μονάδες βάσης, σημειώνοντας νέο ρεκόρ δεκαετίας.
Από τον Ιούνιο ήδη έχουν περικοπεί κατά 5% οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων.
Αυξήθηκε επίσης ο συντελεστής φορολογίας εισοδήματος κατά 1 ποσοστιαία μονάδα για όσους έχουν εισόδημα άνω των 120.000
ευρώ και κατά 2 μονάδες για τους άνω των 175.000 ευρώ. Το σημαντικότερο όμως είναι πως ο «δρακόντειος» προϋπολογισμός προβλέπει ότι οι 17 περιφερειακές κυβερνήσεις της χώρας πρέπει να προβούν σε τεράστιες περικοπές στο κόστος λειτουργίας σχολείων, πανεπιστημίων, νοσοκομείων και γενικότερα στις κοινωνικές και υγειονομικές παροχές. Οι περιφερειακές κυβερνήσεις, τόσο σημαντικές για την εθνοτικά και πολιτιστικά κατακερματισμένη Ισπανία, έχουν σωρεύσει μόνες τους χρέη 150 δισ. ευρώ. Στόχος όλων αυτών; Να μειωθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα στο 6% του ΑΕΠ, από 11% που έφθασε πέρυσι.
Οσο για την... απαραίτητη ασφαλιστική μεταρρύθμιση, συναντά μεν την οργανωμένη αντίσταση των εργατικών συνδικάτων, που πραγματοποίησαν πριν από λίγο καιρό την πρώτη γενική απεργία εδώ και οκτώ χρόνια, αλλά κάθε άλλο παρά έχει εγκαταλειφθεί από το κυβερνών ΡSΟΕ.
Στο μεταξύ όμως η οικονομική κρίση έχει σαρώσει ήδη για τα καλά την κοινωνία. Η ανεργία φθάνει επισήμως το 20%, η νεανική το 35%. Πάνω από το 30% των ξένων εργατών είναι άνεργοι, καθώς ο οικοδομικός κλάδος- η ατμομηχανή της ανάπτυξης των τελευταίων ετών - έχει παγώσει. Η όμορφη ισπανική επαρχία, πόλος έλξης τόσων εκατομμυρίων τουριστών από τον Βορρά, είναι κατάστικτη από ενάμισι εκατομμύριο γιαπιά και ημιτελείς κατοικίες. Η «φούσκα» των ακινήτων σπάει- και αυτό έχει άμεσες επιπτώσεις «α λα Ιρλανδία» για τις ισπανικές τράπεζες, οι οποίες σύμφωνα με τα πρόσφατα stress tests θα χρειαστούν 22 δισ. ευρώ για να καλύψουν τις απώλειές τους μόνο από τον συγκεκριμένο κλάδο. Η Τράπεζα της Ισπανίας ανέφερε πρόσφατα ότι το 37% των δανείων του κατασκευαστικού κλάδου και της αγοράς ακινήτων, ύψους 165 δισ. ευρώ, είναι «προβληματικά».
Στις τράπεζες λοιπόν θα κριθεί - δυστυχώς- και αυτό το άγριο παιχνίδι. Θα αντέξουν την πίεση ή θα καταρρεύσουν σαν τις ιρλανδικές από το ωστικό κύμα της σκασμένης φούσκας ακινήτων; Οι ισπανικές τράπεζες κατέχουν περίπου 203 δισ. ευρώ του δημοσίου χρέους της χώρας και άλλα 78 δισ. ευρώ δυνάμει «τοξικών» πορτογαλικών ομολόγων. Συνολικά δε η Ισπανία χρωστά στις ξένες τράπεζες 877 δισ. δολάριαεκ των οποίων τα 182 σε γερμανικές, τα 162 σε γαλλικές, τα 111 σε βρετανικές και τα 73 σε ολλανδικές.
Για τη γερμανική κυβέρνηση και τους άλλους «σκληρούς» του Βορρά, η μόνη απάντηση στο πρόβλη μα του ισπανού «μεγάλου ασθενούς» είναι η παραδοσιακή κομπογιαννίτικη συνταγή της αφαίμαξης, την οποία ήδη εφαρμόζουν στους υπόλοιπους καταχρεωμένους αρρώστους του Νότου: δένεις καλά το θύμα στο κρεβάτι και το «ματώνεις», με νυστέρι και σακοράφα, ώσπου να αναρρώσει- ή, το συνηθέστερο, να πεθάνει. Βδέλλες δεν χρειάζονται: τον ρόλο αυτόν έχουν ήδη αναλάβει, αυτεπαγγέλτως, οι αγορές...
1 ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ:
Ποια οικογένεια έχει αναλάβει την τύχη της χώρας μας στα χέρια της;
"Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ότι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας".
Γιώργος Παπανδρέου (Συνέντευξη τύπου – Τορόντο Καναδά, 1999)
"Είμαι 37 ετών στην καρδιά της ελληνικής πολιτικής. Δεν ξέρω αν ο Γουόλτερ σου είπε για το υπόβαθρό μου. Είμαι μισός Αμερικανός και μισός Έλληνας… Γεννημένος στο Σαν Φρανσίσκο, είμαι μετανάστης στην Ελλάδα… Ο παππούς μου και ο πατέρας μου είναι ίσως οι πιο διάσημοι και κακόφημοι πολιτικοί στην Ελλάδα από το 1900. Αυτή τη στιγμή ο πατέρας μου είναι επικεφαλής αυτής της καταραμένης χώρας σαν πρωθυπουργός, για ακόμη μια φορά. Ο αδελφός μου είναι βουλευτής με το πνεύμα της δεκαετίας του ‘60. Η μητέρα μου προήδρευε και προεδρεύει σε διάφορες γυναικείες οργανώσεις. Ο γαμπρός μου 100% είναι πολιτικός για τα πανηγύρια. Περιστασιακά και εγώ ο ίδιος στήνω μια παράσταση ως υιός του. Είμαι ένας μεταμφιεσμένος Έλληνας με αμερικανική καρδιά…".
Νίκος Παπανδρέου (Επιστολή προς την Αμερικανίδα φίλη του Χριστίνα Βαρντ – Περιοδικό «Νέμεσις», τεύχος Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2004)
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ : Αφήνετε το σχόλιο σας, αλλά...
μη περιμένετε να δημοσιευθεί άμεσα.
Πρώτα θα το περάσουμε από λογοκρισία γιατί
εμείς είμαστε Δημοκράτες σαν τους πολιτικούς, που εσείς ψηφίζετε.