Μήνυμα προς τον Γιώργο Παπανδρέου. Η σιωπή είναι χρυσός.

Κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του για να διαμαρτυρηθεί, καθιστά ακόμα δυσκολότερη την προσπάθεια χρηματοδότησης της Ελλάδας। Γεννά στο μυαλό των επενδυτών την ιδέα ότι η χώρα έχει πρόβλημα, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχει. Αντί να καθησυχάζει, εγείρει νέα ερωτηματικά ως προς την αξιοπιστία της χώρας.

Πράγματι, οι πρωτοετείς της Σοφοκλέους και ο κ. Παπακωνσταντίνου γνωρίζουν ότι η πιστοληπτική ικανότητα της Πολιτείας εξασφαλίζεται εφόσον παραμένουν απαράγραπτα τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και υπάρχουν πολιτικοί να τα υποστηρίζουν. Αλλά ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου -το αστέρι των Βρυξελλών κατά τον κ. Στίγκλιτς- εξήγγειλε την παραγραφή αυτής ακριβώς της κυριαρχίας.

Η ρητορική του πρωθυπουργού λοιπόν εξοικονόμησε χωρίς επιτόκιο τα εύγλωττα επίθετα ανίκανοι, ανάξιοι, τυχοδιώκτες, ζητιάνοι, παράσιτα, αλήτες, τεμπέληδες, πρόστυχοι, επικίνδυνοι, δουλοπρεπείς, που χαρακτηρίζουν πλέον τους Ελληνες στον ενεστώτα διαρκείας όλων των ευρωπαϊκών γλωσσών।Συνάμα οι εθνικοί μας ηγέτες, μετά τον «Τιτανικό» του Κάμερον, συμμετέχουν προφανώς στον «Νονό» του Κόπολα ή στον «Ταξιτζή» του Σκορσέζε, αφού παρομοιάζουν τη διαπραγματευτική τους τακτική με «πιστόλι πάνω στο τραπέζι», μπερδεύοντας τις τράπεζες και τους τραπεζίτες με τα τραπέζια, τις πιστώσεις και τους πιστωτές με τα πιστόλια και αποκομίζουν άνευ όρων τους ονομαστικούς τίτλους απατεώνες, κλέφτες, ληστές, εγκληματίες και γκάνγκστερ στα αγγλοσαξονικά, στα τευτονικά και στα φράγκικα.

Posted in: 7. ΑΠΟΨΕΙΣ